بهارم باش:

در خواب ناز بودم شبی    

                دیدم کسی در میزند

                          در را گشودم روی او

                                     دیدم غم است در میزند

   ای دوستان بی وفا

             از غم بیاموزید وفا.....

                       غم با همه بیگانگی

                                   هر شب به من سر میزند

جسم بی جان مرا آندم که همراهی کنی

                          یک نفس تو با دلم احساس ویرانی کنی

در تداعی حضوری که ندانستی که بود

                      لاجرم تا هر زمان حس پریشانی کنی

پوپک خسته تن عاشق نوایت را چنین

                      تو نفهمیدی!ببین اینگونه مهمانی کنی

                               تا به کی احساس یک اندوه را

                              در بر قلب نهیفت باری زندانی کنی؟

من ندانستم کجا این حس من جان می گرفت

                               بی تامل تو دلی را قصد قربانی کنی

این چنین رسم جهان را ای خدا! بنوشته ای؟

                              گفتی آنجا تو بخندی نه که بیماری کنی!

ای خدا چندین شبانه حس من حس شب است

                                ای دلم تا کی تو باید شب به بیداری کنی؟

سینه ی لبریز عشق و آتشم...

                                  کاش می پرسیدم ای دل!تو چه ارزانی کنی؟

عشق من آتشگه مهر و سلامی مرده است

                                   نه گرامی!من نگفتم که بیایی و خریداری کنی

در پی حسی دگر با یک سلام ...

                               غم چه سود و تو چرا احساس تنهایی کنی؟!

از جدا شدن نوشتي رو تن زخمي هر برگ
     گريه کردم و نوشتم نازينم يا تو يا مرگ
به تو گفتم باورم کن ميون اين همه ديوار
   تو با خنده اي نوشتي هم قفس خدا نگهدار
بنويس مهلت موندن يه نفس بود
سهم من از همه دنيا يه قفس بود
بنويس که خيلي وقته واسه تو گريه نکردم
            سر رو شونه هات نذاشتم مثل دستات سرد سردم
من که تو بن بست غربت، زخمي از آوار پاييز
  فکر چشماي تو بودم، با دلي از گريه لبريز
شب عاشقونه ي من که حروم شد

 مهلت بودن با تو که تموم شد...
ندونستم بايد از تو مي گذشتم
      وقتي از غربت چشمات مي نوشتم...