وقتی می شی نیاز من اگه نباشی پیش من
اشکای چشامو ببین که می ریزه به پای تو
بازم که بی قرارمو دلواپس نگاه تو
تموم هستی منی بمون همیشه پیش من
اگر شدم عاشق تو نزار که بی تاب بمونم
لالایی شبام تویی نزار که بی خواب بمونم
دارم برات شعر می خونم شاید به یادم بمونی
فقط یه چیز ارت می خوام همیشه عاشق بمونی
دوستت دارم خیلی کمه ولی جز این چیزی نبود
واژه رو ولش کنیم عشقمو از چشام بخون

ز کنار روزهایی که سخت می گذرند

دست بر هر چه می کشم بوی تو را می گیرد

از کنار ثانیه های سکوت

و لب هایم که با نام تو باز می شوند

اینجا هوا هوای از تو سرودن است

روزها را از لب لحظه ها که پس می گیرم

تنها تو تسلای منی

با این همه دوری

نزدیک رویاهایم بیدار می شوی

در شکوه روزی که برای توست

جای دستانت در آینه خالیست

عزیزم آشتیت با خدا مبارک

ای آشنای سالهای دور

 احساس می کنم  به تنهایی

                 گام در راهی نهاده ام

که اشباحی  پرده هایی ضخیم بر خورشیدش   افکنده اند .

 راهی که

        از چهار سوی

                جای جایش

                   حفره هایی است که

راه به اعماق تیرگی می برند .

                     ومن

                         تنهای تنها

                                  می روم . . .

بی اینکه به نبود خورشیدی فکر کنم

                               که در تسخیر آنهاست

 ـ و آفتاب را که از میانه ی راه من   دزدیده اند . ـ

 مرا کدامین تردید

                تواند که از راه بگرداند ؟

 احساس می کنم هزار خورشید

                     در من نهفته است   از باورم .

                   بگذار هر آنچه می خواهند  بگویند

                       بگذار خورشید از آن آنان باشد

 بگذار تا در این راه   از باورم

                      چراغی بیافروزم   که هزاران خورشید

ـ درخشانتر از خورشیدی که در بندش کشیده اند ـ

در آن بگنجد

          و با تابش گرمش

                    ادامه دهم

                              به راه خویش . . . .

اگه تا روز قيامت داشتنت نباشه قسمت
چشم به راهه تو مي مونم
با دلي پر از صداقت
اگه با اشكهاي گرمم دل سنگ برام بسوزه
اگه جسم من بپوسه بعد دنياي دو روزه
اگه نقش قصه ها شي
مه روي قله ها شي
بريو از من جدا شي
اگه باشيو نباشي
نفقط عاشقتم هستم
مرحمي رو قلب خستم
اين تويي كه مي پرستم
سر سپرده تو هستم
اگه جاي تو به اين دل
همه دنيا رو ببخشن
مي گذرم از هر چه دارم
اگه باشي عاشق من
اگه زنجيره به پاهام
اگه قفلو اگه صد بند
مي رسم هر جا كه هستي
به تو عشق تو سوگند
نه فقط عاشقت هستم
مرحمي رو قلب خستم
اين تويي كه مي پرستم
سر سپرده تو هستم

پاییز را دوست دارم... بخاطر غریب و بی صدا آمدنش بخاطر رنگ زرد زیبا و دیوانه کننده اش بخاطر خش خش گوش نواز برگ هایش بخاطر صدای نم نم باران های عاشقانه اش بخاطر رفتن و رفتن... و خیس شدن زیر باران های پاییزی بخاطر بوی مست کننده خاک باران خورده کوچه ها بخاطر غروب های نارنجی و دلگیرش بخاطر شب های سرد و طولانی اش بخاطر تنهایی و دلتنگی های پاییزی ام بخاطر پیاده روی های شبانه ام بخاطر بغض های سنگین انتظار بخاطر اشک های بی صدایم بخاطر سالها خاطرات پاییزی ام بخاطر معصومیت کودکی ام بخاطر نشاط نوجوانی ام بخاطر تنهایی جوانی ام بخاطر اولین نفس هایم بخاطر اولین گریه هایم بخاطر اولین خنده هایم بخاطر دوباره متولد شدن بخاطر رسیدن به نقطه شروع سفر بخاطر یک سال دورتر شدن از آغاز راه بخاطر یک سال نزدیک تر شدن به پایان راه بخاطر غریبانه و بی صدا رفتنش پاییز را دوست دارم، بخاطر خود پاییز و من عاشقانه پاییز را دوست دارم

ديشب در خلوت تنهاييم آهسته بي تو گريستم...

کاش صداي هق هق گريه ام را باد به تو مي رساند...

تا بداني "بي تو" چه مي کشم

کاش قاصدک به تو مي گفت اين پيغام را ميرساند که اميد و آرزوهايم بي تو

آهسته آهسته در حال فرو ريختن است...

 دلم تنـــگ است از دنيـا چرايش را نمـي دانـم

                                             من اين شعـر غـم افـزا را شبي صد بار مي خوانم

چه مي خواهم از اين دنيا، از اين دنياي افسونكار

                                            قســــم بر پاكـي اشكـــــم جوابم را نمي دانم

شروع كودكي هايـم سرآغـاز غمــي جانكــاه

                                            از آن غـم تا به فرداهـا پر از تشـويش، گريانـم

بهــار زندگي را مـن هــــزاران بار بوييــدم

                                            كنـون با غصـــه مي گويـم خداونـدا پشيمانم

به سـوي درگـه هستــي هزاران بار رو كردم

                                             الهي تا به كي غمگين در اين غم خانه مي مانم

خدايــا با تو مي گويم حديث كهنـه ي غم را

                                              بگو با من كه سالي چند در اين غم خانه مهمانم

دلم تنـــگ است از دنيا چرايش را نمي دانم

                                             ولي يك روز اين غم را ز خود آهسته مي رانم

    لا لالالا نخواب دنيا خسيسه

واسه كم آدمي خوب مي نويسه

يكي لبهاش تو خوابم غرق خنده است

يكي پلكاش تو خوابم خيسه خيسه

لا لالالا نخواب عاشق يه سيبه

هميشه سرخ و تب دار و غريبه

تا اون بالاست رسيده است ولي تنهاست

پايين هم كه مي افته بي نصيبه . . .

دیدن تو

امید زیستنم ، دیدن دوباره ی توست
قراربخش دلم ، تاب گاهواره ی توست
تو ، ای شكوفه ی ایام آرزومندی
بمان كه دیده ی من روشن از نظاره ی توست
نگاه پاك توام صبح آفتابی بود
كنون چراغ شبم پر ستاره ی توست
به یك اشاره ، مرا رخصت پریدن بخش
مه مرغ وحشی دل ،‌ رام یك اشاره ی توست
به پاره كردن اوراق هر كتاب مكوش
دلم كتاب پریشان پاره پاره ی توست
شبی نماند كه بی گریه ام به سر نرسید
زلال اشك پدر ، برق گوشواره ی توست
دلم چو موج ، به سر می دود ز بیم زوال
كرانه ای كه پناهش دهد ، كناره ی توست
خجسته پوپك من ای یگانه كودك من
امید زیستنم ، دیدن دوباره ی توست

بپیچ؛
پیچک تنها!
به سراپا ی سردم

تا از دو تنها؛
دوستی سبز شود
در رگبار بی پیر
                     زمستان!
و بهار
به ریشه هامان
ها کند و
برویاندمان!

پیچک
بی هیچ پچ پچه ای
در آغوشم کشید.

خاموش محتشم كه دل سنگ آب شد / بنياد صبر و خانه ي طاقت خراب شد

خاموش محتشم كه ازين حرف سوزناك / مرغ هوا و ماهي دريا كباب شد

خاموش محتشم كه ازين شعر خون چكان / در ديده اشگ مستمعان خون ناب شد

خاموش محتشم كه ازين نظم گريه خيز / روي زمين به اشگ جگرگون كباب شد

خاموش محتشم كه فلك بس كه خون گريست / دريا هزار مرتبه گلگون حباب شد

خاموش محتشم كه بسوز تو آفتاب / از آه سرد ماتميان ماهتاب شد

خاموش محتشم كه ز ذكر غم حسين / جبريل را ز روي پيمبر حجاب شد

تا چرخ سفله بود خطائي چنين نكرد

بر هيچ آفريده جفائي چنين نكرد

باز باران ٬ بي ترانه                                       

گريه هايم عاشقانه           

                           ميخورد بر سقف قلبم

ياد ايام  تو داشتن                                             

      مي زند سيلي به صورت             

                                باورت  شايد  نباشد     

مرده است قلبم ز دستت                                    

   فكر آنكه با تو بودم      

                              با تو بودم ٬ شاد بودم

توي دشت آن نگاهت                              

                گم شدن در خاطراتت

غرق شدم در نگاه هاي گذرا ٬

 نگاه هايي از طعم اشتياقي عاشقانه ٬ نگاه هايي از رنگ بازي هاي كودكانه ٬

 نگاه هايي از جنس نجواهاي آسماني ٬ نگاه هايي از نوع فرياد هايي ناگهاني !!!

به هر سو مي نگرم نگاهي ست جاذب و كاذب

به هر سو مي روم نگاهي ست پر از خواهش

در نگاهي غرق ميشوم ٬ نگاهي ديگر ميشود ناجي

به نگاهي ختم ميشوم ٬ نگاهي مي شود آغاز

نگاهي تهديد ميكند ٬ نگاهي درد و دل

نگاهي شك ميكند ٬ نگاهي دارد يقين

هر روز صبح گاهان  در عمق نگاه ها قدم زنان طلوع مي كنم و در عمق نگاه ها  پرسه زنان به غروب مي رسم .

هر چند قلم مي كوشد با صفت كثيف ٬ هرزه ٬ خائن دست و پنجه نرم كند ٬ از گوشه و كنار نگاه ها عطر خوش دوست داشتن مي پاشد.

آن نگاهي كه تعقيب مي كرد ٬ آن نگاهي كه تا مرگ آخرين ثانيه تعظيم مي كرد

آن نگاهي كه ختم به لبخند شد ٬ آن نگاهي  كه سر به زير و آرام شد

خواهشش ٬ عشقش ٬ نيازش ٬تمام حضورش نگاه بود

هرچه گريز مي زنم در ميان واژه ها ٬ باز هم صفت پاكي خود را كشان كشان به سطرها مي رساند.

تقدس فرياد ميزند : زنده ام ....

عشق نجوا مي كند : ريشه ام نشكن !!!

آن نگاهي كه ديشب لالايي كنان خوابم كرد ٬ در بستر چشمي ديگر بيدارم كرد

همان نگاهي كه عاشقانه آن شب وداع كرد ٬ در جريان صوتي ديگر امروز سلام كرد

عاشق شدم ..... عاشق نگاهي در چشم همه !!!

عاشق عطر جاذبه اي دوسويه كه در ميان فاصله هاي اجباري جاري مي شود و خود را مي آويزد به مژگان محتاجم !!!

... و از آن لبخندي مي ماند براي وداع ...

تا کدوم ستاره دنبال تو باشم
تا کجا بی خبر از حال تو باشم
مگه میشه از تو دل برید و دل کند
بگو می خوام تا ابد مال تو باشم
از کسی نیس که نشونی تو نگیرم
به تو روزی میرسم من که بمیرم
هنوزم جای دو دستات خالی مونده
تا قیامت توی دستای حقیرم
خاک هر جاده نشسته روی دوشم
کی میاد روزی که با تو روبرو شم
من که از اول قصه گفته بودم
غیر تو با سایه م نمی جوشم

عاشقت خواهم ماند بی آنکه بدانی
دوستت خواهم داشت بی آنکه بگویم

درد دل خواهم کرد بی هیچ کلامی...
در آغوشت قرار خواهم گرفت بی هیچ کلامی
در آغوشت خواهم ماند بی هیچ کلامی

شاید احساسم اینگونه نمیرد

عشق رنگی ست از هزاران رنگ اما بی رنگ است
عشق نوایی ست پر شکوه اما جلالی ندارد

عشق شروعی ست از تمام پایان ها اما بی پایان است
عشق نسیمی ست از بهار اما خزان از آن می تراود

عشق کوششی ست از تمام وجود هستی اما بی نتیجه است
عشق کلمه ای ست بی معنی ولی هزاران معنی دارد

می خواهم ترا در کتیبه قلبم حک کنم

ودر میدان عشق برایت تمثالی بنا کنم

تاریخ آنرا دوستت دارم بنویسم

تاتمام عاشقان دنیا به دیدارت بشتابند

می خواهم هر روز صبح ترانه ای 

همراه    

در سبدی پر از عشق

برایت  بسرایم

ودر پای تمثال تو بگذارم

آنگاه هر عاشقی

برای رسیدن به وصال

بی گمان گل  سرخی

برایت نذر خواهد کرد

اینگونه  همیشه گلبارانی

فراموش نمی شوی!

من هر روز روی تمثالت

عشق را امضا میکنم

بیادگار می نویسم.....من ملیکا

شقایق گفت :با خنده نه بیمارم، نه تبدارم

اگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارم

گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی

نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی

یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود

و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه

ومن بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت

ز ره آمد یکی خسته به پایش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود ز آنچه زیر لب

می گفت :

شنیدم سخت شیدا بود نمی دانم چه بیماری

به جان دلبرش افتاده بود- اما

طبیبان گفته بودندش  

اگر یک شاخه گل آرد

ازآن نوعی که من بودم

بگیرند ریشه اش را و

بسوزانند

شود مرهم

برای دلبرش آندم

شفا یابد

چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را

بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده

و یک دم هم نیاسوده که افتاد چشم او ناگه

به روی من

بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من

به آسانی مرا با ریشه از خاکم جداکرد و

به ره افتاد

و او می رفت و من در دست او بودم

و او هرلحظه سر را

رو به بالاها

تشکر از خدا می کرد

پس از چندی

هوا چون کوره آتش زمین می سوخت

و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت

به لب هایی که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟

در این صحرا که آبی نیست

به جانم هیچ تابی نیست

اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من

برای دلبرم هرگز

دوایی نیست

واز این گل که جایی نیست ؛ خودش هم تشنه بود اما!!

نمی فهمید حالش را چنان می رفت و

من در دست او بودم

وحالا من تمام هست او بودم

دلم می سوخت اما راه پایان کو ؟

نه حتی آب، نسیمی در بیابان کو ؟

و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت

که ناگه

روی زانوهای خود خم شد دگر از صبر اوکم شد

دلش لبریز ماتم شد کمی اندیشه کرد- آنگه  

مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت

نشست و سینه را با سنگ خارایی

زهم بشکافت

زهم بشکافت

اما ! آه

صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد

زمین و آسمان را پشت و رو می کرد

و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو می کرد

نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب، خونش را

به من می داد و بر لب های او فریاد

بمان ای گل

که تو تاج سرم هستی

دوای دلبرم هستی

بمان ای گل

ومن ماندم

نشان عشق و شیدایی

و با این رنگ و زیبایی

و نام من شقایق شد

گل همیشه عاشق شد